مي نداني اينچنين و آنچنان ديوانه و شور و شكر حال آمدم
آري آري بي هيچ سخــن از پيش آن پيــرسخــن دان آمدم!

برق چشمم در ميان كهكشان ها مي جهد
چون شهابي از زمينم تا سپهرم مي برد

اي لوليان اي طوطيان من آمدم گرچه اگر دير آمدم
جاي شكر است ني ز خاك و اين خرابات آمدم

ياران عاشقند و هم مست - ديوانه هم خراب
گرد خورشيد خدا در چرخ - هم از تن رها

چه بگويم كفر بگويم ؟  حق بگويم يا روا؟...
كم نبودند بيش و كم از نور و از خورشيد خدا

خوش درخشند مي درخشند مي برقصند دست در دست يار  
اي عجب مي نبودش تنها خدا در اين بار و درگاه و ديار

آري آري ! تنهاي من ؛ تنها ترين تنهاي من ؛ ...
در ميان جمع مستان شاد بود آنچنان ساغر بدست

" ساقيم ! زيباي من ! مِي خواهم و ساغر از دست تو
ديگر نمي خواهم ببينم تنها ترين است نام تو

ياران همه ويران شدند ... به تمنا پوچ شدند - خراب چشم تو
كو رقيبان كو حريفان هر كه هست عشق او حلال  از آن تو"

تا شمردم تا به ســي مرغ
                      تا به شصــت چشم و تا به شصــت بال و پـر
همچو سي دل - سي زبان ،
                      مي و فا را شد يك زبان و يك نوا يا يه دست

هر سو نظر رنگ ! هر چه سبز و نورست آن همه
دلها پر از شورست همه ، سرها پر از شر اين همه

رسم چنين بي رنگ و مست ؛ فرياد ِعشق - عاشق همه
وانچه كه نيست نامرد و پست ؛ هرچه هست مردست همه


حرف من از جنس و از نر نيست ؛ دوست من اي يار من
نكته از سختي دست و نرمي تن نيست ؛ بي شكيب همراه من

همه مرد و جوانمرد بودند ، تو گفتي هيچ نامرد نيست
پيمان آن عاشقان ، دلباختگان كهتر ز كلام "حق" نيست

رنگ اگر بود آب و آبي - سبز بود بي رنگ و بي ريا
مي نزايد واژه ها در هيچ كتاب و معرفت ، رنگ و ريا

( نه ! نه ! تا ابد نه ! هرگزم نه ديگر نمي خواهم نميخواهم... )

ديگر نمي خواهم ترا اي نا رفيق اي دَيّار
من برفتم ازين شهر خراب و اين ديار

با ظلمت تنهاي شب بس تيره گشت...
اين دلم ، چون موي من تار و پريش و ريش و جعد

من در اين چار ديوار شهر ِ خراب و تنگ و ننگ
نديدم نه يك مرد - نه يك عاشق نه يك مست

تا كي چراغ را بدست و چشم براه و دل پريشان
هي بجويم هي بگردم همچو مجنون و فرهادِ بي نشان

تا كي بگويم كاش
          عشق من - عاشقم يك مرد بود ، يك بيابان گرد بود
يا بگويم اين جماعت وه عجب اينچنين و آنچنان نامرد بود ؟

نه تا ابد نه هرگزم نه... نمي خواهم نمي خواهم
شهر تيره شهر تار را اينچنينش من نميخواهم

اهل هفت شهر عشق رخشانم اي عزيزانم - چه ميخواهم ؟!
من در اين شهر
       يك ستاره - عاشق - نازنين دل
                         همچو مرد - آهنين پيمانش بخوهم

من از جنس خود ،
             از خون خود ،
                        هم زاد و هم از رنگ خود
خواهم ازهمشهر خود همولايت از آن ديار سبز خود

من بيابان گرد ِ مست ، مست و مست
                                           ديوانه ميخواهم اي عزيز !
من چه گويم آنچه را كه هرگزش اينجا نيست خواهم نازنين

كمك از دوستان خوب من

متاسفانه صاحب وبلاگ نهايت آرامــش نيز كاري كه در شان خودش بود را انجام داد و بدون اعلام قبلي ، آنرا امشب پاك كرد .

چنانكه دوستاني هستند كه اين وبلاگ را ذخيره كرده اند محبت كنند و آنرا تماما در يك بسته فشرده (وين رار يا زيپ ) قرار داتده و برايم به اين نشاني ارسال نمايند

akhbaar=walla.com

 ( بجاي مساوي از علامت @ استفاده شود . ) از لطف شما بي نهايت ممنون  و سپاسگذار خواهم شد . اگر هم كامل آنرا نداريد هر مقدار كه داريد بفرستيد .

فقط توجه داشته باشيد كه قبل از اينكه به اينترنت وصل شويد آنها را از رايانه تان ذخيره كنيد چون با اتصال به اينترنت و دفتن به وبلاگ آنها ار رايانه تان پاك ميبشوند ( مگر اينكه تا آخرين مطلب آن را قبلا  ذخيره كرده باشيد . )

نشاني وبلاگ

نهايت آرامــش

كبوتر

بشر انقدر ناجوانمرد ؟

اين كار بيش از دو سال نيمه شب هاي من بود و تو انقدر نامرد و ناجوانمردي با اينكه ميدانستي اين را با قصاوت و بيرحمي تمام كلبه را هم سوزاندي .

ميرفتي و اين چذد برگ را براي دل من ميگذاشتي .

شرمت باد از اين همه قساوت و سنگدلي كه در حق من ميكني منكه دستم به جايي بند نيست جوابت با خدا .

نهايت آرامــش

گفتــي گــنه كـــرده ســـرافكنــده پشيمــــانم
تو آن يــــار مهــــربانــــم بودي ببخشايــــم

گفتند جوان بودست و او بيش خام و بس نارس
بي خيــــال و سر بگــــردان بودش ببخشــــايش

گفتم آنكـه همه مهـــر بود و ماه درخشــــان
وز عطوفت پر بود از او دست و ديده و جان

وانكه از شفاعت لبريز، نرم و مهــربان بود
روز و شب با كبوتر عاشقي همچــو من بود

يا كه ميبخشيد و بر هم ميگذاشت هردم چشم
شكست واز برم رفــت آري او قلــــب من بود

اي يار! مـن كـــه باشــــم تا ببخشــم يا نبخشــم
اين كار، كار دل بود في الحال دلي در كار نبود!
 

 خدا نگهدار همگی